Wzwody i zawody Słońca oraz Księżyca

Na blogach coraz więcej ciekawych zdjęć, wykonywanych także w porze nocnej. Zdjęcia nocne to trudny i niewdzięczny temat, bo wyniku nie da się przewidzieć. Czasami jest tak, że zdjęcie wydaje się niezbyt ciekawe

http://1.bp.blogspot.com/-XgvXL3Cfs60/VBH-0mBaAKI/AAAAAAAADY4/Qs5OLTY1Sp8/s1600/DSC00463.JPG                                                                                                                                                                                                 

ale po obróbce graficznej zyskuje nową szatę, czasem lepszą, czasem gorszą. 

W kolejnym poście spróbuję na kilku przykładach pokazać co można zrobić we własnym zakresie, aby zdjęcie odkryło wszystkie swoje tajemnice.



Niektóre zdjęcia wykonano w takich warunkach zewnętrznych, że ulepszyć się już wiele nie da, bo zdjęcia są genialne, jak np. poniższe alElli

oraz wiele innych zamieszczonych w galerii Picasa:
https://picasaweb.google.com/114175338512708624226/MorzeSrodziemneWCzerwcu2014R



Podobnie jest ze zdjęciem autora "dyrektorlodówki" Oryginał na stronie: http://pu.i.wp.pl/bloog/102105984/57494150/_DSC0268_QO_big.jpg

tutaj nr "268 a1", które po powiększeniu, i innych zabiegach ukazuje wszystkie szczegóły. Czy jednak takie "ulepszanie" zdjęć jest łatwe i konieczne?  


Część zdjęć poddaje się zwykłej obróbce w programach graficznych, gdzie na zasadzie kliknięcia i przesunięcia suwaka możemy dodać lub ująć pewnych barw. Tak działa np. popularna przeglądarka zdjęć "Galeria fotografii systemu Windows", uruchamiana już poziomu Eksploratora plików zdjęciowych. Wystarczy po uruchomieniu kliknąć górną zakładkę "Napraw" i już można zdjęciom nadawać dowolną barwę. Jest jednak pewien problem.

Wszystkie programy graficzne operują dodawaniem lub odejmowaniem kolorów podstawowych. I tak, w metodzie addytywnej podstawowe barwy RGB (czerwona, zielona, niebieska) mieszamy za pomocą ich dodawania, tak jak obok (obraz z sieci).







http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e8/AdditiveColorMixiing.svg/220px-AdditiveColorMixiing.svg.png

W syntezie subtraktywnej barwy podstawowe odejmujemy od siebie.





http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ac/SubtractiveColorMixing.png/220px-SubtractiveColorMixing.png
Te zasady (opisane w Wikipedii) powodują, że wprawdzie możemy dodawać lub odejmować poszczególne barwy, ale zjawisko kolorów przeciwstawnych ogranicza nasze możliwości. Dodając np. kolor zielony zmniejszamy czerwony, zmniejszając żółty, zwiększamy niebieski. W kolejnym poście spróbuję więc pokazać proste metody pozwalające na dodawanie wszystkich barw jednocześnie i w dowolnym natężeniu.

 

W ten sposób dochodzimy właściwie do punktu w którym zdjęcie przestaje być fotografią, a staje się właściwie obrazem. Eksperymentując w sposób opisany wyżej uzyskałem takie wyniki:

które właściwie zdjęciami już nie są.

Powyższe zdjęcia, z wyjątkiem oznaczonych "foto-anzai_, zostały - za zgodą autorów - ściągnięte ze stron:
http://szczesliwamalpa.blogspot.com/
http://dyrektorloduwki.bloog.pl/?_ticrsn=3&smoybbtticaid=61370a
http://grycela.blogspot.com/
http://szpakowedrzewo.blogspot.com/
W tym miejscu przepraszam autorów za poczynione eksperymenty.


Prawdziwy, bo poetycki, zachód słońca, opisany także wierszem znalazłem jednak pod adresem:
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQvMO6824Ou_c8WahzjNRHaZihDiFOItZFZgYd4g40v3k_fUcOoudDJy0HOHwhT7ah-KD7eTSRtIv6qlKgUDIU6ZjkIh7wX-iWeUn5OJEaDu2ymd9-1LsaAbqY-LBxuT5OIJ_HgZeDoJ3I/s1600/00x_---MISIU_q2_big.jpg
Zdjęcia niestety nie mogę opublikować z uwagi na brak zgody autorki. Polecam jednak przejrzenie całego bloga.
.

Historia jednej słit foci - czyli zachód słońca

- Chodź, zobacz jaki ładny zachód słońca!

W zadymionym spalinami mieście liczącym ok. 700 tys. mieszkańców, gdzie z każdej strony na horyzoncie widać tylko bloki mieszkalne, albo gmachy biurowców, na taki sygnał odpowiada się natychmiast, bo za parę sekund może być już za późno. Dobiegłem więc do żony i z rozdziawionymi koparami obserwowaliśmy Słońce prześlizgujące się między dwoma wieżowcami. Feeria świateł spowodowała, że żona chwyciła swojego smartfona i - nie reagując na moje uwagi, że nie da się zrobić dobrego zdjęcia czymś co najwyżej nadaje się do robienia słit foci - pstryknęła zdjęcie. Tak powstało drugie poniższe zdjęcie.

Nie chcąc psuć żonie samopoczucia wrzuciłem słit fotkę na kompa i po kilku przeróbkach doprowadziłem ją - tę fotkę (zdjęcie tytułowe) - do stanu. który w jakimś stopniu przypominał to co widzieliśmy. To już pisałem wielokrotnie, aparat i ludzkie oko, mimo, że działają na podobnej zasadzie, dają zupełnie odmienny efekt. Aparat rejestruje tylko to co "widzi" w danym ułamku sekundy, oko ludzkie przeprowadza analizę ciągłą, starając się poznać wszystkie elementy obrazu. Dla oka nadmierna jasność, czy ciemność obrazu nie stanowi żadnego problemu, aparat może mieć z tym problemy.

Wprawdzie większość aparatów ma wprowadzone do wyboru dwie opcje pomiaru i analizy obrazu (np. pomiar "punktowy" i "multi") jednak rozpiętość czułości i zakres pomiaru jest niewystarczający. Do robienia zdjęć "pod światło" należy podchodzić z olbrzymią rezerwą, i przede wszystkim ustalić co chcemy utrwalić, zachód słońca, czy panoramę. Trzeba też uważać, na promienie biegnące od źródła światła wprost do aparatu, bo mogą one spowodować różne niespodzianki. Tu akurat zdjęcie żony uratował przedziwny refleks jaki objawił się kilkoma kołami barwnymi.

Porównując oba zdjęcia - np. w trybie prezentacji lub pokazu - nietrudno zauważyć, że oba zdjęcia mają zupełnie inną zawartość informacyjną, wywołując różne wrażenia. Osoby, które nie znają widoku z naszego okna zdecydowanie wolały zdjęcie pierwsze z poprawkami, bo "kolorki, i wszystko widać". Dla osób oswojonych ze znanym już widokiem bardziej swojskie wydawało się zdjęcie drugie, bardziej tajemnicze, ale i bardziej naturalne.

To zdjęcie

powstało przypadkowo w trakcie wyboru technik jakimi poprawiałem fotkę żony. Nazwałem je, nomen omen, "The after day", czyli dzień następny, gdy Putin wkroczy do Polski. Żona od razu stwierdziła, że to zwykłe czarnowidztwo ... może miała rację ...
.

Modelki - między zdjęciem a obrazem

Jak już pisałem wcześniej na przełomie lat 80'/90' ub.w. (prawdopodobnie w 1988 r.) dostałem do przetestowania jeden z pierwszych aparatów cyfrowych. Było to skrzyżowanie matrycy Kodaka z korpusem lustrzanki Nikona. Waga i wymiary aparatu zniechęcały, bo było to ok. 3 kg wielkości tostera.

To zdjęcie powyżej było jednym z ostatnich jakie wykonałem na zwykłym filmie. Zaczęła się era cyfrowa, która z uwagi na skomplikowaną obsługę i kapryśne wyniki dość szybko mnie zniechęciła.    

Dopiero zupełnie niedawno odkryłem, że nawet te gorsze zdjęcia, które kiedyś nigdy nie ujrzały światła dziennego, po obróbce cyfrowej zyskiwały "drugie życie", pozwalając się przenieść w urocze lata 80/90 ub.w. do upojnej ciemni fotograficznej, zalanej - w zależności od obrabianego materiału światłoczułego - czerwonym, zielonym, albo oliwkowym światłem.

Dotychczasowe zdjęcia czarno-białe zabarwiałem tak, aby nie zmieniać podstawowego czarno-białego obrazu. To jednak zaczynało mnie nudzić, i pod koniec ub.w. zdjęcia zaczynały przybierać formę obrazów. Tak powstały dalsze zdjęcia/obrazy zaprezentowane obok i poniżej.

.

Barwienie zdjęć cz. 2

W poprzednim poście założyłem błędnie, że barwienie zdjęć będzie tylko takim sobie drobnym epizodem dla ukazania istniejących w tym zakresie technik. Czy jednak można przejść obojętnie obok tego, że po kilkudziesięciu latach ze starych czarno-białych fotografii udaje się wyciągnąć ducha ówczesnych czasów? Zdjęcie "839 a2", i jego czarno-biała wersja niżej to znany już z poprzedniego postu gruziński ogród/restauracja.

Poniżej gruziński hotel w Tbilisi położony nad rzeką Kurą, i urocze Gruzinki, członkinie gruzińskiego zespołu pieśni i tańca, mieszkające obok mojego pokoju.

To dla porównania to samo zdjęcie czarno-białe. Obie fotki robione prawdopodobnie w latach 1976-1978 (data trudna do ustalenia, bo w Gruzji bywałem wielokrotnie).









W 1981 r. podczas służbowej delegacji udało mi się zwiedzić Wielki Kanion Kolorado (bliżej o wrażeniach pisałem na blogu "bez komentarza"). Jak wyglądał on w kolorach przedstawia to zdjęcie poniżej.

http://www.fostertravel.pl/zdjecia/miejsca/wielki-kanion-kolorado/wielki-kanion-kolorado-w-usa-237858.jpg

Niestety zapomniałem zabrać ze sobą zapasowe filmy barwne, oraz specjalną nakrętkę umożliwiającą mocowanie aparatu do statywu, i na miejscu robiłem tylko zdjęcia czarno-białe. Powstało kilkanaście zdjęć z których kilka jest prawie nie do rozpoznania. Sam wielokrotnie obracałem je, aby przypomnieć sobie, co to było, gdzie była góra, a gdzie dół. Dopiero wprowadzenie kolorów wyjaśnia wszystko.

W rzeczywistości kolory w Wielkim Kanionie, o ile jest bezchmurna pogoda, a taka tam zawsze bywa, są jeszcze bardziej jaskrawe. Rzeka widziana z góry ma piękną błękitną barwę nieba. Dopiero widziana z dołu zadziwia swoją przejrzystością.
Nie zdarzyło mi się, aby to czarno-białe zdjęcie obok oglądający trzymali we właściwej pozycji, najczęściej trzymano je do "góry nogami". Nie pomagała nawet sylwetka postaci (na dole po prawej stronie) jaką specjalnie sfotografowałem dla oddania właściwej persopektywy. Na zdjęciu pokolorowanym już widać gdzie są :nogi".

Jeszcze większe problemy z orientacją w krajobrazie sprawiało to zdjęcie na którym uchwyciłem rzekę atakującą wystające głazy.












W paryskim Lasku Bulońskim można było znaleźć wszystko, i wszystkich, nikogo nie dziwiło, gdy obok spacerującego księdza, szła prostytutka. Ja na wycieczce w 1978 r. znalazłem piękne uroczysko, jednak wtedy żal mi było kolorowego filmu, i tak powstało zdjęcie czarno-białe, a obok niego pokolorowane.

To czarno-białe zdjęcie, wykonane na specjalnym papierze, i poddane wyrafinowanej obróbce także potrafiło oddać nastrój, ale tylko tym, którzy widzieli to miejsce w naturze. Pokolorowanie znacząco zwiększa walory ekspozycyjne.









Kolorowanie zdjęć nigdy mnie nie pociągało, bo uważałem, że jest to sztuczny zabieg. Teraz jednak zastanawiam się, czy miałem rację? Przecież pokolorowanie filmów z "Powstania Warszawskiego" też znacząco podniosło jakość filmu i wzbogaciło go o różne formy poznawcze. Być może więc jeszcze powstanie kilka "kolorowanek".
.

Barwienie zdjęć

To już raczej ostatni post związany z obróbką fotografii czarno białych. Prezentowane tutaj czarno białe zdjęcia pochodzą z jednej uroczej wycieczki na trasie Suchumi - Złote Piaski - Warna, jaką prawie służbowo odbyłem w 1984 r. Na terenie byłego ZSRR wylądowaliśmy LOT-em (pierw Moskwa, potem port Adler k. Soczi, i dalej wodolotem do Suchumi).











Poniżej, na zdjęciu ""833 a2" typowy gruziński ogródek przydomowy.

Ten, stanowił zaplecze gruzińskiej restauracji. Piękny stary ogród celowo zapuszczony i pokryty bluszczem, oraz dzikim winem i różami. Bluszcz rósł nawet na starych kamiennych stolikach restauracyjnych.



Złote Piaski to jeden z najbardziej uczęszczanych dawniej kurortów bułgarskich, zdjęcia "826 a5", i "829 a1" zostały wykonane przed ogromnym, wielkości małego miasteczka, kompleksem wypoczynkowym "Kasino". Z restauracji schodziło się wprost do morza, po kamiennych schodach. Był to spacer długą, prawie 300 metrową aleją, wśród morza kwiatów, które tylko w Bułgarii potrafią być tak duże i kolorowe.

 

Zdjęcie "830 b1"

wykonałem w nietypowych warunkach, pod światło, przed zachodem słońca, na skraju uroczego parku w Warnie, i od razu uznałem, że jest ono ... nieudane. Brak szczegółów w cieniach, i przejaskrawione światła spowodował, że na prawie 30 lat spoczęło ono na dnie szuflady.  

.

Jeszcze raz o storczykach

O storczykach już pisałem na stronie:
http://foto-anzai.blogspot.com/2013/11/kwiaty.html
To piękne kwiaty

Tym razem mam jednak większy problem. Otóż z moimi storczykami dzieje się coś dziwnego, bo chyba korzenie kopulują na liściach. Jeden z najstarszych storczyków korzeniami przebija po kolei wszystkie liście, zaczynając od dołu. Wygląda to nawet dość seksownie, np. jak na zdjęciu "819 b1"

ale nie wiem czym to się skończy. Na blogu poznałem uroczą panią doktor od kwiatów, ale po reinstalacji systemu skasował mi się jej adres. Wprawdzie deflorowany storczyk nic sobie z tego nie robi i na jednej gałązce zamierza spłodzić potrójnie rozgałęzioną rodzinkę, zdjęcie "820 a1"

ale obawy pozostają. Gdyby więc ktoś z Czytelników wiedział co to oznacza i jak ewentualnie pomóc roślince, to proszę o kontakt.


Na dodatkowym zdjęciu "821 a4" widać jak korzenie przebijają się przez liść i wchodzą w glebę.

.

Akty i foto-złudzenia

Wszystkie zdjęcia publikowane w tym poście są efektem niezwykle pracochłonnych zabiegów modelki, fotografa, grafika komputerowego, i oświetleniowca. Zdjęcia powstawały z myślą o wykorzystaniu ich na banerach reklamowych, jednak z uwagi na niski poziom techniczno - artystyczny, skończyły swoje życie w gazetkach reklamowych naszych wschodnich sąsiadów.

W powyższym zdjęciu modelka miała reklamować pełny asortyment kosmetyków i oprzyrządowania używanego do pedicure. Skupiono się więc na oświetleniu i wyciągnięciu na plan pierwszy kształtnych stóp modelki, ale przegięcie nastąpiło w innym punkcie.


Projekt został odrzucony, gdyż niezwykle atrakcyjna modelka  - zdaniem jury - odwracała uwagę od głównego tematu jakim były ... stopy. No, każdy widzi co chce widzieć. Zdjęcie zakupiła firma reklamująca usługi turystyczne. Na życzenie nowego klienta graficznie usunięto tło, i zastąpiono je nowym, ale wtedy okazało się, że oświetlenie modelki kolorystycznie nie pasuje do napisów jakie firma zamierzała umieścić w prawym górnym rogu. Przy dużym powiększeniu można zauważyć, że na krawędziach ciała modelki wytwarza się fioletowa poświata poprzedniego tła. Na szczęście nabywca tego już nie dostrzegł, i zadowolony wypłacił należne gratyfikacje.  

Z kolejnym zdjęciem były jeszcze większe kłopoty. Zamawiający zażyczył sobie zdjęcie, na okładkę płyt DVD. Postawione wymagania były jednak bardzo wysokie, bo aktorka grająca rolę w filmie porno, w naturze wyglądała znacznie skromniej, a zastępująca ją gimnastyczka miała zbyt żylaste łydki i niekształtne stopy. Za zgodą klienta zrobiliśmy więc zdjęcie typu "trzy w jednym". Każda z trzech Pań zrobiła/ pokazała co swoje, a my graficznie zespoiliśmy trzy Panie w jedną, całkiem, całkiem zgrabną i ładną.

Ostatnie zdjęcie powstało dość przypadkowo na przełomie lat 1998/1999. Zlecenie dotyczyło wykonania katalogu z pokazu mody damskiej. Zamawiający nie zamierzał jednak reklamować strojów. Jego zamiarem było zareklamowanie prezenterek damskiej odzieży. Zdjęcia (a także wykonane filmy) miały ukazać modelki o niezwykle długich nogach. No więc wiadomo "Perspektywa żabia" a na dokładkę ujęcie z punktu odległego od osi głównej. Modelki nie były opalone, więc dorzuciliśmy "sztuczną opaleniznę".


Kilkanaście lat temu nie było jednak programów umożliwiających automatyczne przetwarzanie koloru skóry łącznie z fakturowaniem (symulowanie skórki pomarańczowej, albo owłosienia), więc większość prac graficznych wykonaliśmy żmudnym "pazurkowaniem". Efekt okazał się wspaniały, jednak konfrontacja prezenterek z twardą rzeczywistością odkryła nasze manipulacje perspektywą i grafiką. Modelki "nie załapały się" na kontrakt, a zdjęcie poszło do kosza. Takie były początki złego, ale o tym nieco później.












PS. Z uwagi na docelowe przeznaczenie (banery) zdjęcia zostały wykonane w wysokiej - jak na ówczesne czasy - rozdzielczości, t.j. pow. 52 mln. px, a więc nie wszystkie opisywane fragmenty obrazu (np. owłosienie) będą widoczne. Pojawiające się zniekształcenia są, oczywiście, wynikiem zmniejszania rozdzielczości.
.