Nasze pokolenie. Dziewczyny z PRL ... 40+, 50+ i 60+

Morze zawsze urzekało swoją urodą, ale miało też konkurencję. Tak się dziwnie złożyło, że kilka dni pomiędzy tegorocznymi upałami musiałem spędzić nad polskim morzem z gośćmi z za Atlantyku. Kilkunastoosobowa grupa Polonusów zapragnęła bowiem swojskich polskich klimatów nadmorskich. Chcieli poczuć się tak jak Polsce znanej im z lat 60' ub.r., a więc plaża ze słynnymi "parawaningami", plażowiczkami w bieliźnie, pijanymi plażowiczami, bezpańskimi dzieciakami i psami, itd., itp., ... Na miejsce eksperymentu wybraliśmy gdańską plażę w Stogach (zdjęcie wyżej), zakładając, że skoro można tam dojechać tramwajem to i pewnie lokalny folklor się znajdzie.



Hipoteza sprawdziła się częściowo. Martwa natura (parawany, biusthaltery, itp.) ukazała się w pełnej krasie, gorzej było z zawartością plaży. Zgodnie stwierdziliśmy, że młodzież dzisiejsza jest ociężała, podstarzała, przetłuszczona (albo na odwrót wyniszczona odchudzaniem), i ogólnie znacznie mniej apetyczna niż w czasach PRL-owskich. Za głównego winnego uznaliśmy brak powszechnego uprawiania sportu. Podbudowany takimi ustaleniami po powrocie sięgnąłem do archiwów i oto:


Wydaje się, że to prawda, bo tak jak w piosence:
https://www.youtube.com/watch?v=h7ES_rO9bFM
za naszych czasów byliśmy piękni i młodzi (przed dalszym oglądaniem zdjęć warto kliknąć powyższy link). Zajęcia sportowe w zasadzie na każdym poziomie i profilu kształcenia były obowiązkowe. Młodzież, może nie umiała pływać, bo nie było dużo basenów, ale lubiła grać w piłkę (każdy wiedział co to jest dwutakt w koszykówce), biegać, i ogólnie szpanować wyglądem.

Zdjęcie wyżej "1337 b1" przedstawia spacer po nadmorskich wydmach. To było zakazane, ale gdzie można zrealizować potrzeby nabrzmiałe i rozbuchane na widok tak pięknych ciał? Zdjęcie zostało wykonane w 1973 r., i niestety na czarno białym filmie. Po pokolorowaniu dostępnymi graficznie metodami wyglądało tak jak niżej "1337 b2".

Repertuar zachowań PRL-owskiego wczasowicza na wybiegu nie był zbyt imponujący. Przegląd "towaru" wykonywany był z niezwykłą dyskrecją, często od tyłu ("1344 a1")

lub znienacka (1343 a1).

Podryw odbywał się w nadmorskich barach przy szklance Coca Coli lub tp. płynu. Jak widać na zdjęciu ("1327 a2") "towar" był doskonałej jakości, z wieloletnią gwarancją, nawet bez wspomagania kosmetykami. Damy, jak Diany, prosto z morza siadały do stolika.

Jeżeli zawarte znajomości rokowały na dłużej, to często przenosiły się do kwater w domkach, lub ośrodkach wczasowych ("1325 a2")

a tam już było na tyle swojsko i polsko, że często tworzyły się wczasowe związki małżeńskie, powstawały okazyjne fotki ("1364 a1", i 1365 f3), itd., itp., ...

Nie brakowało też uroczych niespodzianek, bo towar podrywany miał charakterystyczne dla wczasowiczek cechy, które najczęściej określano sloganem "Z tyłu liceum, z przodu muzeum". Trzeba jednak przyznać, że nawet muzea, a'la 40+ ("1272 a2" to już "sesja atelier'owa") były niezwykle apetycznymi przybytkami.

 

















Jak widać panie nie goliły łydek, ("1343 a1"), ud, a także pozostałych części ciała nadających się do golenia, a pomimo tego wyglądały pięknie w swoich "kategoriach".

Dla większości osób przebywających w ośrodkach nadmorskich już po kilku dniach wrogiem nr 1, stawał się nadmorski piach i sól wdzierająca się wszędzie. Prawdziwym utrapieniem było utrzymanie pościeli bez ziarnka piasku i fryzury bez osadu soli morskiej. To drugie szczególnie dotyczyło długowłosych osobników. Stąd też panie nawet na plażach dla nudystów pilnie zajmowały się swoimi włosami ("1318 c4.")

Warto było, bo efekt był piorunujący. To ("1338 c7") "wyjściowa" kategoria 50+

Niektóre panie nie miały problemów z włosami, bo posiadając doskonałą anatomicznie sylwetkę wiedziały, że na włosy nikt nie spojrzy. Tutaj ("1327 c3", i c4") kategoria 60+

Zdarzały się też cuda, czyli tak zwany "full wypas", a więc wszystko w jednym. Szkoda tylko, że fryzura umyta szamponem, i wymodelowana suszarką ("1362 a4")

już po kilku minutach spaceru nad morzem wracała do poprzedniego stanu ("1362 a6").

Niestety do domów wracali także wczasowicze. 

.

Oko Opatrzności - pożegnanie z chmurami

O chmurach miało już nie być postów, ale jak przestać skoro za oknem aura płata takie figle? W środku lata na niebie pojawiły się dość dziwne chmury z których po chwili spadł grad.

Następnego dnia poranek był niezwykle krwawy

Poranki zdarzają się różne, ten wyglądał dość niepokojąco.











.

Kolejne dwa dni (zdjęcie górne i dolne) przyniosły jednak odprężenie

Chmury także bywają różne. Te powstały w wyniku dwóch ogromnych pożarów jakie nawiedziły ostatnio Łódź. To jest widok pożaru w Pabianicach, odległość ok. 30 km.

To pożar sprzed kilkunastu godzin. Kilkadziesiąt metrów za widocznym wieżowcem płonie zakład przetwórstwa tworzyw sztucznych. Dym rozciągnął się nad miastem na długości ponad 20 km.

A to inne ujęcie tego samego pożaru.

Ofiar nie było. Nad wszystkim czuwało "Oko Opatrzności". Zdjęcie, robione komórką, jest niewyraźne, zamglone i lekko poruszone, nie było jednak czasu na wyciągnięcie aparatu, za oknem padał gęsty deszcz, a oko opatrzności ukazało się tylko na kilkadziesiąt sekund.
.

Studnia, pnąca róża, i inne ...

Jak już wspominałem wcześniej ojciec zajmując się analizą wytrzymałościową materiałów technologicznych, jednocześnie wykonywał szereg fotografii zawodowych i amatorskich. Po ponad 50 latach, porządkując rodzinne archiwa znalazłem olbrzymią ilość (kilka tysięcy klatek) materiałów negatywowych, t.j. zdjęć rodzinnych, które ze względu na niską jakość techniczną nigdy nie zostały wywołane. To opisałem we wcześniejszym poście:
http://foto-anzai.blogspot.com/2015/06/z-fotografia-przez-wieki-wspomnienia-i.html#comment-form

Zdjęcia, które odtworzyłem drogą cyfrową okazały się nie tylko wspaniałą pamiątką rodzinną, ale i bogatym materiałem faktograficznym. Teraz chciałbym przedstawić kilka wątków, które najbardziej wbiły się w pamięć mnie i mojej rodzinie. Studnia (to jest zdjęcie "1204 a1" z wcześniejszego postu, pokolorowane).
To było miejsce wokół którego skupiało się życie rodzinne. Tutaj, do czasu podłączenia wodociągu, zbiegały się drogi wszystkich domowników, dwunożnych, czworonożnych, posiadających skrzydła, legalnych mieszkańców, i tych wpadających tylko na łyk wody. W upalne dni skrzypiący kołowrotek studni przyciągał wszystkich spragnionych.

A tak wyglądała studnia (jesień 1950 r.) "1203 a1" widziana od strony wschodniej. Jak widać bajeczny ogród to na razie typowa działka 18x36 m. Widać na niej głównie posadzone drzewa, w zależności od rodzaju rosnące w odległości 3-4 m od siebie. Ogółem było to kilkadziesiąt krzewów i drzew różnego rodzaju. Za kilka lat wyrośnie tu dżungla w której trzeba będzie wyrąbywać siekierą przejście do domu.

Na zdjęciu "1281 a2" (połowa 1951 r.) z "odnowy biologicznej" korzysta mój starszy kuzyn. Ja jeszcze prowadzę życie na leżąco i w pieluchach. Na zdjęciu widać prostą, jeszcze nie zarośniętą, drogę łączącą wejście do ogrodu z wejściem do domu. Za 2-3 lata nad tą wykamienowaną dróżką zawiśnie piękna pnąca róża. Róża, w zamiarze mająca zasłonić okolice domu przed ciekawskimi, okaże się pięknym pnączem, które ze względu na swoje przyczepne kolce, i szybki rozrost, będzie musiało być corocznie mocno przycinane. Po lewej stronie kilkuletnia grusza, na którą później uda się przerzucić pnącą różę, posadzoną z lewej strony.

Tutaj, na zdjęciu "1280 a1" pozwoliłem sobie na zafałszowanie obrazu. Zdjęcie wykonane zostało prawdopodobnie na przełomie czerwca/lipca 1951 r., a więc winogrono wiszące na płocie miało jeszcze kolor żywo zielony. Żółto czerwone barwy jakie naniosłem, osiągnie dopiero za kilka miesięcy. Na razie jednak nie natrafiłem na zdjęcie z późniejszego okresu, a ponieważ pamiętam zarówno dach z pnącej róży jak i grube firany winogrona wiszącego na płotach, więc postanowiłem to wrzucić na jeden obraz. Pnąca róża rosła w połowie odległości między płotem a domem. Winogrona po kilkunastu latach zawisły na wszystkich płotach i jednym drzewie (o czym później).

Skoro jest post o studni i o życiu toczącym sie wokół niej, to nie powinno chyba zabraknąć i tego zdjęcia "1288 a1". Wprawdzie studni widać tylko kawałek, ale za to ujawniła się cała historia związana (dosłownie) ze mną. Byłem młodszy od siostry o rok i dwa miesiące, ale to ja wymyślałem zabawy i podobno tym wózkiem wyjechałem na ulicę. Jak widać mama znalazła sposób, gdy musiała na chwilę wejść do domu. Przywiązanie wózka do ciężkiego stołka załatwiało sprawę na kilka miesięcy, bo wiadomo, że paluszki malucha sprytne są ...

Wokół studni (zdjęcie "1158 b2") ojciec najczęściej wykonywał wszelkie naprawy stolarskie. To musiał być maj 1952 r., bo widać, że rozkwitły bzy. Bzów mieliśmy dużo, prawie wszystkie poczwórne, fioletowe i białe. Pachniały zabójczo. Niestety rodzice mieli dużo koleżanek, i kolegów,  którzy wiedzieli kiedy nas odwiedzać ...

Poza miejscem przy studni ten niewielki placyk przed domem (zdjęcie 1161 a3) był jedynym miejscem gdzie można było rozstawić mały stół kilka leżaków i hamak. Tutaj, w rodzinnym gronie, jadało się obiady kolacje, desery, grało w karty, i spędzało ciepłe letnie wieczory. Obok mnie urocza, starsza ode mnie o 4 lata, kuzynka. Oczywiście w "głębi ogrodu" studnia, której specjalnie nie pokolorowałem.

To zdjęcie "1287 a1" trafiło do postu, nie tylko dlatego, że widać na nim poza studnią także kamienny garnek służący do kiszenia ogórków. Wokół studni rosły gęste mimozy i jeden krzaczek z kwiatami. W te mimozy najczęściej bezpowrotnie i w popłochu uciekały nasze psy, gdy zwietrzyły, że na końcu będą kąpane. Mieliśmy jednak jednego psa, który uwielbiał wodę i wskakiwał nawet do każdej kałuży spotkanej po drodze.

Ze zdjęciem "1230 a1" miałem najwięcej kłopotów z odtworzeniem. Cyfrowe programy nie dawały rady, bo zdjęcie miało wszystkie możliwe wady, było: niedoświetlone, nieostre, lekko poruszone, kiepsko skadrowane, i do tego źle wywołane (klisza). Gdy jednak zobaczyłem co jest na zdjęciu to skupiłem wyobraźnię i udało się odtworzyć jedyne zdjęcie ukazujące jak pnąca róża w ciągu 3-4 lat opanowała przestrzeń kilkudziesięciu m. kwadratowych. Przerzucona przez drogę do domu rozrosła się na gruszy i niżej rosnącym bzie. Widać wyraźnie, że droga do domu została prawie zarośnięta. Obok studni rury kanalizacyjne, które zostaną wkopane do ziemi i studnia przestanie służyć w dotychczasowej formie. Woda odtąd "będzie leciała ze ściany".

"1229 a1" To jedyne zdjęcie, które zostało zrobione na zamówienie, i wywołane trafiło do rodziny. To lato 1952 r. Babcia - ta elegancko ubrana dama w woalce i długich rękawiczkach (środek lata!) - na uroczystości w Urzędzie Miasta Warszawy została uhonorowana wysokim odznaczeniem państwowym za działalność społeczną.  Za plecami siedzących przekwitłe piwonie, a za nimi dumnie wyrastające na ponad metr mieczyki. Na pierwszym planie oczko w głowie całej rodziny ... to brzoskwinia, która jednak nie miała szans w walce z trzema psami ciągle ją podlewającymi. Uschła, ustępując miejsca przyszłej piaskownicy.

Jak już opisywałem wcześniej do Linhofa Techniki, cudownego aparatu mojego ojca, można było załadować każdy rodzaj filmu, a także materiały światłoczułe wykonane we własnym zakresie. Gdy jednak nadarzała się okazja, a nie było nic innego pod ręką, ojciec ładował do kasety filmy małoobrazkowe. Tak powstało to zdjęcie "1284 a1". Jak widać obraz utrwalił się także na perforowanej części filmu. Pokolorowałem tylko miejsca zajmowane przez pnącą różę, tak najczęściej wyglądała ta część drogi prowadzącej do domu. Jak widać studnia "robiła" też za suszarkę. Z tyłu widać jeszcze płot i furtkę, ale za kilka lat płot okryje się gęstym dzikim winogronem.  
 

To kolejne zdjęcie "1285 a1" ze znanego z wcześniejszego postu cyklu zdjęć pn. "Mam zegarek!" Przełom maja/czerwca 1959 r., na komunię poza zegarkiem, dostałem od stryja legionisty prawdziwą, lekko zminiaturyzowaną szablę (którą ojciec powiesił na honorowym miejscu na ścianie w domu), oraz taką samą czapkę legionisty. Były to akcesoria małych dzieci, których oboje rodzice służyli pod komendą Piłsudskiego. Zdjęcie trafiło tutaj, bo ... oczywiście z tyłu tytułowa studnia.
















Zastanawiam się dlaczego tyle wspomnień wywołało jedno jedyne zdjęcie samotnej studni "1204 a1". No cóż, wszystkie osoby znam i znałem ze zdjęć, i z natury, ale to jedno powoduje, że w pamięci "przewija się film" obejmujący całą dotychczasową przeszłość związaną z tym miejscem. Oczyma wyobraźni widzę wszystkich domowników, a także dalszą rodzinę, i gości, którzy bywali w tym miejscu. Niestety przyszły takie czasy, i taki dzień, że wszystkie drzewa musieliśmy wyciąć, i przeprowadzić się w inne miejsce. Na miejscu bajecznego ogrodu powstało betonowe blokowisko.
.

Modelki w środowisku

Na jednym z egzaminów kwalifikacyjnych jakie odbyły się w lutym tego roku, grafikom komputerowym zadano prosty temat: Na podstawie własnego portfolio utworzyć obraz składający się z min. 3 elementów innych obrazów (w tym jeden nadający się do t.zw. "blue screen"). Czas - 40 minut. Wyszło to co powyżej. Niestety zabrakło czasu na wygładzenie konturów (prawa pierś i biodro), a komisja w takim stanie pracy nie zaliczyła.

Kolejne zadanie to: W ciągu 30 min. z dowolnego zdjęcia wyciąć podświetlany obraz. Przeznaczenie - gry komputerowe.

Podobnie potoczyło się z drugą pracą (obraz wyżej "1136 f1"). Tutaj chodziło o przekształcenie obrazu/zdjęcia na obraz nadający się do drukowania w 3D (symulacja obrazu olejnego). Czas - 30 minut. Ćwiczenia też nie zaliczyłem, ale jako jednemu z kilku (na ponad 60 osób) zdających, mój obraz wydrukował się bezbłędnie.

W ostatnich dwóch zadaniach ("1136 n1", i zdjęcie obok) decydowała kolorystyka, która powinna być odstraszająca. Czas wykonania 2x15 minut. Przeznaczenie - komiksy SF. Tutaj poległem na niezrozumieniu tematu.












Z egzaminu wyszedłem rozczarowany, głównie dlatego, że zabrakło czasu do dokładnego wykończenia grafiki. Po za tym na sali byłem jednym z najstarszych (wice lider) grafików. Tym bardziej mile zaskoczył mnie telefon na początku czerwca zapraszający na rozmowę kwalifikacyjną. Okazało się, że egzaminu nie zdałem (tego akurat się spodziewałem), ale firma chętnie by mnie zatrudniła na stanowisku HR, bo dokładnie prześledziła moje CV. No i tak zakończyła się moja kariera grafika komputerowego. Ale co tam, ważne, że wydrukowany obraz "1136 f7" sprzedał się za całe 46 zł., z czego ok. 30 zł. trafi do mojej kieszeni. Na pocieszenie przypominam sobie jak w 1993 r. wygrałem konkurs na szefa kadr (wtedy jeszcze nie było HR-owców) w elitarnej łódzkiej firmie. Jednak już po kilku tygodniach dyrektor stwierdził, że kadrowców może mieć na pęczki, ale woli elektronika, który jest informatykiem. No i jak tu budować karierę zawodową?
.

Z fotografią przez wieki. Wspomnienia i wyobrażenia

Mój ojciec w spadku po przodkach dostał stary aparat marki "Linhof Technika" z absolutnie najwyższej półki wśród aparatów analogowych (to jest zdjęcie sprzed kilkunastu lat, gdy aparat został sprzedany kolekcjonerowi, wymienione zostały: obiektyw i harmonijka), wkrótce potem, ok. 1946 r., dostał też pracę związaną z fotografowaniem. Jako Główny Technolog (potem z-ca dyr.) w zakładzie remontowo montażowym był odpowiedzialny za analizę i rejestrację badań wytrzymałościowych wyrobów elektromaszynowych. To właśnie stąd dowiedziałem się dlaczego najstarsze negatywy przechowywane w domowym archiwum miały takie dziwne kształty, o czym będzie dalej.

Aparat z tyłu miał wymienialne kasety na: płyty szklane, płyty celuloidowe, oraz popularną wówczas błonę 6x9 cm. Można było więc załadować aparat dowolnym materiałem negatywowym o formacie maksymalnym 24x36 cm., i np. takim jak obok własnej roboty. Z tego negatywu próbnego nigdy nie powstały zdjęcia.






Z ciekawości jednak odtworzyłem je drogą cyfrową (1158 c1), i ukazało się przygotowywanie do codziennej kąpieli. W dni słoneczne rodzice napełniali wodą wszystko co się dało i wystawiali na słońce. Pod wieczór, gdy woda była już ciepła, można było się w niej wykąpać. Nie było to jednak moje ulubione zajęcie, bo wolałem np. puszczać statki na wodzie.

O niesamowitych możliwościach tego aparatu, którego cena dorównywała cenie średniej klasy samochodu, można przekonać się tutaj:

https://www.google.pl/search?q=linhof+technika&biw=1280&bih=909&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ei=_imJVavBNoSjU7zqodAO&ved=0CCgQsAQ

Na przełomie lat 50/60 ub.w. zakup błony był jeszcze jakimś znaczącym wydatkiem dla domowego budżetu, a więc o wiele bardziej opłacało się ciąć błony płaskie na kawałki i naświetlać je jak to wyżej widać. 

Jeszcze bardziej oszczędnym było wykonywanie emulsji światłoczułej we własnym zakresie, której jedyną wadą była niska i niedająca się niczym zmierzyć czułość. Wtedy trzeba było robić zdjęcia próbne. Na zdjęciu "1203 a1" widać, że w prawym górnym rogu zabrakło emulsji (po prostu źle się wylała na błonę),  

Gdyby wziąć do ręki jakikolwiek podręcznik fotografii traktujący m.in. o kompozycji obrazu, to wszędzie natkniemy się mniej więcej na podobny opis tego zagadnienia jak np. na tej stronie:http://fotogenia.mojmac.pl/jak-robic-lepsze-zdjecia-cyfrowka/Zasada ta weszła w życie z chwilą, gdy pojawiły się pierwsze aparaty przeznaczone także do użytku amatorskiego. Chodziło głównie o to, aby początkujący fotograf nie tylko potrafił wycelować wizjerem w to co chce sfotografować, ale też o to, aby zdjęcie niosło przekaz kompozycją obrazu.

I aż trudno uwierzyć, że najstarsze skrzynkowe aparaty były pozbawione tej wady. Amatorska fotografia analogowa zakończyła swój żywot w wersji, gdy w wyniku ewolucji technologicznej zmniejszający się obraz uzyskiwany na matówce osiągał wymiary przeważnie 24 x 36 mm (rzadziej 24x18 mm), były to t.zw. aparaty małoobrazkowe. Aparaty skrzynkowe, a takim był nasz Linhof Technika, przy formacie negatywu setki razy większym od najlepszego obecnego aparatu cyfrowego, nie wymagały dokładnego celowania, bo zawsze można było wykadrować brzegi. Z tych powodów w naszej rodzinie pojawiła się dość duża ilość zdjęć, zarówno tych pozowanych, przypadkowych, próbnych, jak i "strzelanych na chybił trafił. No i właśnie. 

Na zawarcie związku małżeńskiego moich rodziców nie zgadzali się rodzice obojga młodych. Gdy do ślubu jednak doszło, młodzi w 1947 r. dostali w prezencie stary domek pradziadka z niewielkim placem. Na tym zdjęciu, które "nigdy nie ujrzało światła dziennego" ojciec chciał zrobić sobie zdjęcie (ze statywu i samowyzwalaczem) ok. 1946 r. na tle "odziedziczonego" domku. Zrobił, ale nie wywołał, uznając, że technicznie zdjęcie jest nieudane.








Po prawie 70 latach zdjęcie udało się odtworzyć drogą cyfrową, i wtedy dla mnie pojawiło się wyjaśnienie dlaczego nie wolno było wchodzić na płot sąsiada, ale o tym napiszę już w innym miejscu.
PS. Dziwne ślady na negatywach, to nie jest fragment palca, tylko spinacz utrzymujący negatyw.

Zdjęcie 1191 a1 (dla bywalców bloga "legionypolskie" informacja - pierwszy z lewej to stryj Julian 30 parę lat później) krążyło po rodzinie w formacie zakreślonym pomarańczową ramką, reszta - jako nieciekawa - została wykadrowana. Dla mnie jednak najważniejsza w życiu była właśnie ta "reszta" zakreślona niebieską ramką. Na zdjęciu chyba jeszcze raczkuję, ale za kilka lat, tamta część ogrodu stanie się moim bajecznym królestwem. Drzewka osiągną już wysokość 3-5 metrów, na niektóre nawet da się wejść. Widoczny na zdjęciu potężny kociołek służył do zbierania deszczówki, po kilku latach w tym miejscu ojciec zrobił "oczko wodne" do którego doprowadzaliśmy wodę z dachu, albo z przepływającego za płotem małego strumyczka (odnoga rzeki Jasień). Dla mnie 4-5 letniego brzdąca była to rwąca rzeka w której nawet, poza żabami, pływały nieraz małe rybki, wielkości zapałki. 

No i wreszcie bezwartościowe dla innych, a najcenniejsze dla mnie próbne zdjęcie 1204 a1 - to widok na łysawą jeszcze działkę. Sądząc po wózku jestem jeszcze w fazie pomiędzy raczkowaniem, a chodzeniem. Za 6-7 lat dostanę od rodziców działkę wytyczoną za studnią, gdzie będę sadził bratki i róże. Do studni nie wolno było zaglądać, ale w wieku 8-9 lat, ku przerażeniu rodziców i sąsiadów, spenetruję ją dogłębnie. 

Nie wszystkie zdjęcia były robione "na próbę". Czasami ojciec robił zdjęcia wnętrz w t.zw. "naturalnym oświetleniu". Tutaj podczas wizyty świątecznej, do rodziny "poszło" zdjęcie wykadrowane żółtą ramką. Kilka tygodni temu odkryłem, że negatyw ukazuje też "wejście do naszego dziecinnego namiotu". Mimo, że nie byłem najstarszy to ja inicjowałem wszelkie zabawy, które polegały na tym, aby niezauważenie wejść pod stół i tam bawić się w podchody. Po latach dowiedziałem się, że dorośli tylko udawali, że nie wiedzą, gdzie się schowaliśmy. My bawiliśmy się swoimi zabawkami, a rodzice swoją karafką. Warto też zwrócić uwagę na wygięte gałązki choinki, które uginały się pod ciężarem słodyczy, trzy czerwone plamki to wiszące czekolady. Można było je zdjąć dopiero po jakimś czasie, chyba następnego dnia po Wigilii

Jedną z największych niespodzianek sprawiło zdjęcie j.w. "0682 a1". Fragmenty tego zdjęcia wykorzystałem na blogu "legionypolskie"

http://legionypolskie.blogspot.com/2015/06/kryzys-kryzysem-pogania.html#comment-form

i

http://legionypolskie.blogspot.com/2014/01/dyplomacja-ii-rp-cz-3.html#comment-form

Niedawno jeden Czytelnik z USA poprosił o przesłanie oryginalnie sformatowanego zdjęcia, okazało się, że bez trudu rozpoznał lokalizację kuligu wskazując na Chojny i fabrykę Johna widoczną na horyzoncie. Wydaje się, że przed wyobraźnią i wspomnieniami nie ma żadnych granic. Bo jak to możliwe, że wspomnienia na widok starych fotografii są aż tak bardzo zindywidualizowane?

. 

Dziewczyny z PeeReLu

Powszechnie przyjmuje się, że w PRL było szaro i smutno. Pewno jest w tym trochę racji, bo przecież każda nowa epoka wnosi coś nowego i przeważnie bardziej kolorowego od poprzedniej. Na tym blogu próbuję dowieść, że stereotypy o PRL mogą być fałszywe. Zdjęcia, jakie tutaj zamieszczam, pochodzą z drugiej połowy lat 60' ub.w. i zostały wykonane w technice czarno białej. Tutaj je nieco pokolorowałem. Spróbujmy więc przenieść się na chwilę kilkadziesiąt lat wstecz.

Pierwsza uwaga jaka mi się nasuwa to stosunek osób fotografowanych do fotografującego. W latach 60' ub.w. każdy na kogo wycelowano obiektyw aparatu czył się wyróżniony i zaszczycony. Z reguły wtedy "obiekt" szybko wyprostowywał sylwetkę, porządkował włosy, pozował i uśmiechał się do "ptaszka wylatującego z obiektywu". Dzisiaj jest totalnie odwrotnie, skierowany obiektyw aparatu, a nawet kamery, wywołuje wściekłość i agresję. Sztuka fotografowania bowiem spowszedniała i wdarła się do najintymniejszych zakamarków.

Niestety jakość zdjęć nie zyskała na upowszechnieniu procesów fotografowania. Dzisiejsze zdjęcia prezentowane w sieci to głównie słit focie, t.zw. samojebki, robione okazyjnie i z ręki.

A więc zanurzamy się w PRL. Pierwsze dwa wyżej zaprezentowane zdjęcia zwykle rozpoczynały sesję fotograficzną. Panie najczęściej zasłaniały twarz, czym tylko mogły. W miarę uplywu czasu, i oswojenia się z sytuacją przybierano pozy bardziej swobodne.  




















Po upewnieniu się, że fotograf nie będzie zdjęć rozwieszał np. na płotach następowała seria zdjęć całościowych, gdzie także modelka pokazywała, z reguły uroczą, twarz.

Po części obowiązkowej zdarzało się, że następowała część artystyczna, do której już nie był potrzebny aparat, i to nie tylko dlatego, że nie było już błony ...

.

Od zdjęcia do obrazu

Przepraszam Czytelników za dłuższą przerwę spowodowaną nieoczekiwanymi zleceniami z zakresu grafiki komputerowej. W poprzednim poście zamieściłem kilka zdjęć, które wywołały szereg komentarzy, więc teraz chciałbym się do nich jakoś odnieść. Obraz zamieszczony poniżej

powstał podczas obróbki zdjęcia zamieszczonego w poprzednim poście. Wiadomo, że wyobraźnia to potężna moc, jeżeli jest właściwie stosowana. Czy jednak można dorównać naturze, która tak sobie, budząc się któregoś dnia o godz. 06:03, wymalowała na niebie taki obraz?


Oczywiście pierw powinienem zamieścić zdjęcie, a dopiero pod nim swoją impresję, jednak z uwagi na chaotyczne wyświetlanie się stron http na różnym sprzęcie kolejność zamieniłem. A więc zdjęcie poniższe to to na podstawie którego powstał obraz.

Jak widać wyobraźnia zadziałała i usunęła drzewa.


Kolejny temat to góry i przepiękna roślinność jaka pojawia się na styku zimy i wiosny. Polowanie na góry, chmury i kwiatki prowadzę od wielu lat. Nigdy jednak nie udało mi się "ustrzelić" wszystkiego na jednym oryginalnym zdjęciu. Dlatego wkurzyłem się i z 3 zdjęć utworzyłem jedno.

O wiele łatwiej jest skomponować góry i chmury, wygląda to tak:

To zdjęcie

to chyba najpopularniejszy motyw jaki można ustrzelić fundując sobie "oblot Alp" awionetką. Tu nie trzeba nic dodawać poza podkolorowaniem i dodaniem kontrastów.


Nie gorsze można jednak zrobić z własnego okna obserwując zachód Słońca.

.